Ból w przedniej części kolana połączony z obrzękiem może świadczyć o chondromalacji rzepki, czyli chorobie, w której dochodzi do niszczenia chrząstki pokrywającej staw pomiędzy rzepką a kością udową. Problem ten dotyczy zwłaszcza osób młodych, aktywnych sportowo, u których najczęstszą przyczyną jest niewłaściwe położenie rzepki, czyli lateralizacja.

Staw kolanowy chroniony jest przez rzepkę – okrągłą kość w przedniej części kolana. Tworzy ona staw z kością udową, a w pewnych sytuacjach może dochodzić do jego uszkadzania. Chondromalacja rzepki inaczej zwana rozmiękaniem chrząstki stawowej prowadzi do stopniowego uszkadzania, pękania i tworzenia ubytków chrząstki, co sprawia, że nie chroni należycie warstw głębiej leżących. Uszkodzona chrząstka stawowa rzepki powoduje przenoszenie obciążeń w głębsze, bardziej unerwione warstwy, co powoduje ból i nawracające objawy stanu zapalnego kolana.

Pierwsze objawy to okresowe bóle przedniej części kolana, niewielka sztywność stawu oraz obrzęk. Podczas ruchów zginania i prostowania kolana odczuwalne jest trzeszczenie, wywołane tarciem nierównej powierzchni stawowej rzepki. Podczas kucania czy chodzenia po schodach odczuwalny jest ból.

Najczęstszym powodem chondromalacji jest nieprawidłowe położenie oraz tor ruchu rzepki podczas zginania kolana. Odpowiedzialne za to są słabo wykształcone mięśnie otaczające kolano, zbyt duża aktywność kości udowej, która nakłada dodatkowy nacisk na rzepkę podczas np. biegania, skakania, jazdy na nartach lub gry w piłkę nożne, wady stóp gł. płaskostopie czy koślawość kolan.

W łagodnej postaci choroby należy przede wszystkim chronić staw kolanowy przed dalszymi urazami i obciążeniami. Wskazane jest zabezpieczenie kolana stabilizatorem na kilka tygodni. Warto też poddać się serii odpowiednio dobranych ćwiczeń wzmacniających mięsień czworogłowy uda oraz zabiegom fizykoterapeutycznym. Uporczywy ból nie poddający się leczeniu zachowawczemu wymaga zabiegów operacyjnych. Istnieje także szereg nowoczesnych zabiegów regeneracyjnych stosowanych w ortopedii, które w większości przypadków pozwalają zatrzymać proces chondromalacji.

Kiedy metody zachowawcze są nieskuteczne jedynym leczeniem w przypadku chondromalacji rzepki pozostaje artroskopia operacyjna stawu kolanowego.

Wszelkie powtarzające się bóle stawów kolanowych należy jak najszybciej skonsultować  z lekarzem ortopedą. Wszelkie nieprawidłowości w obrębie stawu kolanowego powinny zostać wyjaśnione i usunięte, gdyż wcześnie wykryte dają szansę na pełne wyleczenie lub uniknięcie zabiegu operacyjnego. .

Problem nietrzymania moczu dotyczy głównie kobiet, jednak co piąty mężczyzna także obserwuje u siebie problemy z prawidłowym oddawaniem moczu, w tym z jego utrzymywaniem. Przyczyn tego schorzenia jest wiele: styl życia, wiek, przebyte choroby w obrębie układu rodnego i dróg moczowych.

U KOBIET najczęstsze przyczyny to:
osłabienie mięśni dna miednicy, mięśni Kegla (po porodzie, po urazach)
zaburzenia hormonalne (m. in. w menopauzie)
częste infekcje dróg moczowych
otyłość
częste zaparcia
zbyt duża aktywność fizyczna, sporty wyczynowe

U MĘŻCZYZN najczęstsze przyczyny to:
przerost prostaty (gruczołu krokowego)
otyłość

ZAPOBIEGANIE I LECZENIE
postaw na umiarkowaną aktywność fizyczną : poprawa perystaltyki jelit (regularne wypróżnianie)
higiena układu moczowego i właściwe, fizjologiczne wypróżnianie się (bez stresu, bez pośpiechu, bez silnego wymuszania parcia)
ćwiczenia mięśni Kegla (zaciskanie mięśni krocza na kilka sekund i odpuszczaniu ich napięcia)

W naszym Centrum Medycznym specjalistami w leczeniu nietrzymania moczu są:
dr n. med. Maria Krowicka-Wasyl – ginekolog, specjalizująca się w uroginekologii i problemach z nietrzymaniem moczu u kobiet
lek. Marta Rydzińska – urolog, zajmująca się problemami oddawania moczu u mężczyzn
mgr Marcin Oleszek – fizjoterapeuta, zajmujący się fizjoterapią m.in. problemu nietrzymania moczu u kobiet i mężczyzn

Umów się na profesjonalną wizytę u specjalistów

Dlatego osoba, która stale zmaga się z tą dolegliwością, powinna koniecznie udać się do lekarza. Pomoże on rozpoznać przyczynę i podejmie decyzje dotyczące ewentualnego leczenia.

Czym właściwie jest chrapanie?

Chrapanie to przede wszystkim informacja, że u osoby śpiącej pojawił się problem ze spokojnym przepływem powietrza przez drogi oddechowe. Podczas snu mięśniówka gardła wiotczeje. Dlatego też, w momencie wdechu, języczek oraz podniebienie miękkie wpadają w drgania. Dźwięk, który się przy tym wydobywa, to właśnie odgłos znany nam jako chrapanie.

Chrapanie ‒ jakie przyczyny może mieć ten uciążliwy problem?

Jeżeli zjawisko chrapania pojawia się sporadycznie, może być wywołane np. niedrożnością dróg oddechowych spowodowaną przeziębieniem. Musimy uzbroić się w cierpliwość, a problem zniknie razem z chorobą. Jeśli jednak chrapanie towarzyszy nam każdej nocy, jego przyczyna może tkwić w poważniejszych nieprawidłowościach.

Szukając winnego, przede wszystkim trzeba sprawdzić budowę układu oddechowego. Krzywa przegroda nosowa, przerośnięty języczek czy powiększone migdały, to defekty, które należy leczyć. Powodem chrapania może okazać się także astma lub przewlekłe zapalenie zatok. Bez względu jednak na źródło problemu, im szybciej rozpoczniemy odpowiednie leczenie, tym lepiej dla naszego zdrowia.

Problem chrapania uciążliwy dla bliskich chorego

Chrapanie niewątpliwie ma duży wpływ na jakość życia osoby chorej. Ciągłe niewyspanie się czy chroniczne zmęczenie, będące następstwem niedotlenienia, powodują kłopoty z koncentracją i utrudniają normalne funkcjonowanie. Jednak problem dotyczy także osób, które przebywają w towarzystwie chorego.

Ciężko wyspać się w warunkach, kiedy osoba leżąca obok wydaje z siebie przez całą noc głośne dźwięki. Taka sytuacja na dłuższą metę może spowodować obopólne rozdrażnienie, a w konsekwencji będzie przyczyną konfliktów.

Chrapanie ‒ jak pozbyć się tego uciążliwego problemu?

Aby rozwiązać problem chrapania, konieczna jest dokładna diagnostyka. Jeżeli specjalista stwierdzi, że przyczyną są wady anatomiczne dróg oddechowych, konieczny może okazać się zabieg chirurgiczny. Często jednak skutecznie wyeliminujemy problem, zmieniając pewne nawyki.

Rezygnacja z alkoholu czy palenia papierosów, zmiana pozycji spania oraz zastosowanie delikatnych środków ułatwiających oddychanie, może okazać się wystarczające. Niezależnie od przyczyny, na pewno nie powinniśmy ignorować problemu chrapania, zarówno dla własnego zdrowia, jak i dla komfortu bliskich.

Dopóki nie wiąże się z występowaniem stanów zapalnych czy dolegliwości bólowych, nie powinno budzić niepokoju. Co jednak, jeśli po ukończeniu przez dziecko trzech lat, problem nie znika? Jak wygląda leczenie stulejki u dorosłych? Z poniższego artykułu dowiesz się, kiedy trzeba podjąć leczenie operacyjne.

Czy stulejka u dzieci wymaga leczenia operacyjnego?

Po trzecim roku życia, przy prawidłowej pielęgnacji, mastka powinna zacząć się samoistnie wypłukiwać i powodować stopniowe odklejanie się napletka. Jeżeli jednak taka sytuacja nie następuje, należy zgłosić się do lekarza. Chirurg, po dokładnym zbadaniu pacjenta, wdroży odpowiednie metody leczenia.

W wielu przypadkach zleca się stosowanie kremu ze sterydami, który zmiękcza i uelastycznia blaszkę napletka. Dzięki temu możliwe powinno stać się jej zsunięcie.

Stulejka – leczenie operacyjne u młodzieży i dorosłych

Zupełnie inaczej wygląda problem stulejki u starszych dzieci oraz u dorosłych. Defekt ten jest w tym przypadku spowodowany zwykle zaniedbaniami w sferze higieny osobistej. Konsekwencją nieprawidłowej pielęgnacji penisa mogą być przewlekłe stany zapalne. Nieleczone, powodują bliznowacenie, a co za tym idzie, problemy z napletkiem. Osobie chorej doskwiera silny ból oraz dyskomfort w czasie współżycia.

Stulejki nie warto ignorować!

Długo ignorowane objawy, mogą doprowadzić nawet do chorób nowotworowych. Dlatego w przypadku dostrzeżenia problemu u młodzieży i osób dorosłych, należy jak najszybciej udać się do specjalisty. Prawdopodobnie zleci on wykonanie zabiegu, który będzie polegał na usunięciu zwężonej części napletka. Niekiedy konieczne jest usunięcie napletka w całości (obrzezanie).

Leczenie takie przebiega w znieczuleniu miejscowym i pozwala pacjentowi w krótkim czasie wrócić do zdrowia. Po operacji stulejki napletek można swobodnie i bezboleśnie zsuwać z żołędzi. Specjalistą, który leczy stulejkę jest lekarz urolog, którego znajdą Państwo w naszym Centrum Medycznym.

Rodzaje wodniaka jądra

Wodniak jądra może być wrodzony lub nabyty. Ten pierwszy przypadek dotyka już najmłodszych pacjentów. W wieku dziecięcym jądra zstępują z otrzewnej do moszny przez wyrostek pochwowy, który następnie się zarasta.

Zdarzają się jednak sytuacje, gdy wyrostek ten nie zrasta się, co może spowodować nagromadzenie się płynu i pojawienie się wodniaka jądra. Występuje on przeważnie po prawej stronie.

Wodniak jądra nabyty, nazywany też wtórnym, powstaje na skutek innych schorzeń urologicznych, np. zapalenie jądra lub nowotwór jądra. Wodniak może też być wywołany na skutek urazu lub nadmiernego wysiłku fizycznego.

Objawy wodniaka jądra

Wodniak jądra ma postać miękkiego guza na jądrze, który można wyczuć, dotykając moszny. Dolegliwość ta nie powoduje bólu, ale wywołuje uczucie dyskomfortu, zwłaszcza w czasie chodzenia lub biegania. Wodniak może też spowodować powiększenie się moszny oraz uczucie zwiększonego ciężaru tej części ciała. W przypadku pojawienia się powyższych objawów, konieczne jest wykonanie badania USG, które wykaże to schorzenie.

Gdzie udać się po pomoc w przypadku wodniaka jądra

Jeśli badanie USG wykaże wodniaka jądra, należy udać się do urologa. W przypadku tego schorzenia u dzieci, również pediatra jest właściwym specjalistą. U większości niemowlaków wodniak jądra nie wymaga interwencji lekarza i samoczynnie zanika.

Podobnie jest w przypadku chłopców w wieku szkolnym. Jeśli jednak objawy zaburzenia są wyraźne i długo się utrzymują, nie należy tego bagatelizować i koniecznie należy udać się do specjalisty.

Leczenie wodniaka jądra

O ile w większości przypadków wodniak jądra przechodzi samoczynnie, to zdarza się, iż jest konieczne, aby usunąć go chirurgicznie i udać się do chirurga. Zabieg ten nie jest bardzo inwazyjny. Polega na nacięciu osłonek jądra i drenażu nagromadzonego płynu.

Dawniej stosowano też punkcję z aspiracją płynu, jednak ze względu na zwiększone ryzyko powikłań i nawrotu choroby po wykonaniu punkcji, specjaliści odchodzą od tej metody na rzecz drenażu. Rekonwalescencja po zabiegu trwa kilka dni, po których pacjent wraca do pełnej sprawności.

Drętwienie rąk – objawy

Drętwienie rąk objawia się sztywnieniem kończyny oraz zanikiem czucia w palcach i dłoni. Bodźce zewnętrzne działające na zdrętwiałą dłoń nie są przez nią prawidłowo odbierane, przez co pacjent odnosi wrażenie, jakby ręka nie była jego.

Drętwienie może też objawiać się mrowieniem w ręce oraz wewnętrznym kłuciem. Nierzadko motoryka dłoni jest wtedy ograniczona i pacjent ma trudności z poruszaniem palcami.

Przyczyny drętwienia rąk

Drętwienie rąk jest skutkiem zaburzenia unaczynienia lub unerwienia kończyny. Może być wywołane mechanicznie, poprzez działanie z zewnątrz, niedobór witamin i minerałów lub stanowić objaw choroby. W ostatnim przypadku nierzadko chodzi o groźną chorobę, co powinno skłonić pacjenta do niezwłocznej konsultacji z lekarzem neurologiem.

Drętwienia rąk w nocy

Drętwienie ręki w nocy z reguły wynika z pozycji snu ‒ pojawia się, gdy ręka jest przyciśnięta masą ciała. Powoduje to zmniejszenie dopływu krwi i drętwienie kończyny. Podobne sytuacje zdarzają się też w ciągu dnia, gdy ręka znajduje się w niewygodnej lub nienaturalnie pozycji, albo jest czymś skrępowana lub ściśnięta.

Każdy człowiek tego doświadczył, np. gdy trzymał rękę w górze przez dłuższy czas lub niósł siatkę wypełnioną zakupami. Drętwienie palców wywołane w ten sposób jest niegroźne i mija po kilku minutach od zmiany pozycji lub usunięcia ucisku.

Drętwienie rąk z niedoborów diety

Niedobór mikroskładników wpływających na prawidłowe funkcjonowanie układu nerwowo-mięśniowego może powodować drętwienie i mrowienie rąk. Warto wtedy uzupełnić niedobór:

• witamin z grupy B
• potasu
• magnezu
• wapnia

Drętwienie rąk wywołane chorobami

Częste lub trwałe drętwienie rąk oraz nóg to pierwszy objaw neuropatii, czyli uszkodzenia nerwów obwodowych. W większości przypadków są one powikłaniem przebytych wcześniej infekcji. Schorzenie to wymaga kontroli lekarskiej.

Drętwienie palców, głównie wskazującego i kciuka oraz osłabiony chwyt w dłoni wskazują na zespół cieśni nadgarstka. W tej sytuacji pomoże jedynie zabieg chirurgiczny.

Drętwienie rąk towarzyszące przewlekłemu zmęczeniu, zawrotom głowy i skurczom mięśni oznacza stwardnienie rozsiane. Choroba ta jest nieuleczalna i postępująca.

Problemy z kręgosłupem także wywołują drętwienie kończyn. Natomiast drętwienie lewej ręki powiązane z bólem w klatce piersiowej, to objaw zawału serca.

Mrowienie dłoni powiązane z drętwieniem twarzy zwiastuje udar mózgu lub wylew. W obu przypadkach konieczna jest natychmiastowa pomoc medyczna, gdyż jest to stan bezpośredniego zagrożenia życia i każda minuta jest na wagę złota.

Zdarza się jednak, że krwawienie z nosa następuje samoczynnie, bez ingerencji z zewnątrz. Jest to powodem do obaw i może wymagać konsultacji ze specjalistą. Może to być objawem zaburzeń ustroju lub poważniejszej choroby wymagającej leczenia.

Co jeszcze warto wiedzieć na temat krwawienia z nosa? Zachęcamy do lektury!

Przyczyny krwawienia z nosa

Krwotok z nosa może pojawić się na skutek urazu mechanicznego lub zostać wywołany przez choroby albo leki.

Dość częstą przyczyną, zwłaszcza u dzieci, jest dłubanie w nozdrzu lub umieszczenie tam ciała obcego. Na skutek podrażnienia, naczynka krwionośne ulegają uszkodzeniom, a to powoduje krwotok. Podobnie zdarza się przy urazach głowy i twarzy. Silne wydmuchiwanie nosa w czasie kataru oraz suche powietrze także uszkadzają naczynka krwionośne i powodują krwawienie.

Tego typu krwawienia są jednak  niegroźne i stosunkowo łatwe do opanowania.

Krwawienie samoczynne może świadczyć o chorobie układu krążenia, nadciśnieniu tętniczemu, anemii, zaburzeniu krzepliwości, a nawet o chorobach zakaźnych. Taką dolegliwość mogą też wywołać leki przeciwzakrzepowe i przeciwhistaminowe.

Jak zatamować krwotok z nosa?

Bez względu na przyczynę krwawienia z nosa, pierwsza pomoc wygląda tak samo.  Pacjent powinien usiąść i delikatnie pochylić głowę do przodu. Dzięki temu zbierająca się krew nie będzie spływała do gardła, a to zredukuje ryzyko zadławienia. Następnie należy delikatnie uciskać nasadę nosa, przez ok. 10 minut, a na kark nałożyć zimny kompres. Na skutek ochłodzenia naczynia krwionośne zwężą się, a to będzie sprzyjać zatamowaniu krwawienia.

Po ustaniu krwawienia, pacjent powinien odpocząć, unikać wysiłku fizycznego, ciepłych napojów oraz alkoholu. Nie powinien też usuwać z nosa zakrzepów krwi, aby nie podrażnić zagojonego miejsca. Przyjdzie na to czas po pełnym zagojeniu. Jeśli pomimo wykonania powyższych czynności krwotok nie ustanie, należy zgłosić się do specjalisty.

Częsty krwotok z nosa – do jakiego lekarza?

Częste oraz samoczynne krwotoki z nosa mogą wymagać interwencji lekarza. Krwawienie z nosa może być spowodowane różnymi dolegliwościami i wymagać zróżnicowanej terapii. Pierwszym specjalistą, do którego powinniśmy się udać, jest laryngolog, który podejmie stosowne leczenie.

Jeśli natomiast krwotoki są wywołane przez inne choroby, pacjent powinien poddać się specjalistycznej terapii, np. u kardiologa, angiologa, hipertensjonologa lub onkologa.

Kto powinien poddać się badaniu PSA

Profilaktycznie zalecane jest wykonywanie badania PSA co 1-2 lata u mężczyzn po 50 roku życia. W przypadku osób narażonych genetycznie na schorzenia prostaty, zalecana jest wcześniejsza profilaktyka ‒ już po ukończeniu 40 lat. Ryzyko wystąpienia choroby zwiększa się, gdy ojciec lub dziadek pacjenta miał stwierdzony nowotwór gruczołu krokowego.

Badanie PSA koniecznie trzeba wykonać w przypadku występowania:

• permanentnego bólu podbrzusza i krocza,
• krwiomoczu,
• częstszej potrzeby oddania moczu,
• zaburzeń erekcji.

Ból kręgosłupa w odcinku lędźwiowym, zaparcia oraz zmniejszony strumień przy oddawaniu moczu również mogą być oznaką problemów z gruczołem krokowym i stanowić wskazanie do wykonania opisywanego badania.

Jak wygląda badanie PSA?

Poziom PSA jest badany we krwi pobieranej z żyły w dole łokciowym. Próbka krwi może być pobrana o dowolnej porze dnia, ale zaleca się, aby pobrano ją od pacjenta będącego na czczo.

Poziom PSA we krwi mężczyzny może być różny w zależności od jego aktywności, dlatego, aby wynik nie był przekłamany, wymagane jest spełnienie kilku warunków przed pobraniem materiału do analizy. Ich celem jest unikanie czynności powodujących ucisk gruczołu krokowego.

Przez dwa dni przed badaniem pacjent nie powinien współżyć. Odradzane są też jazda rowerem i nadmierny wysiłek fizyczny. Również przed samym pobraniem krwi konieczny jest co najmniej piętnastominutowy odpoczynek.

Warto podkreślić, że badanie per rectum także może przekłamać wynik badania i nie należy go wykonywać przed pobraniem krwi. Pobrana próbka jest oddawana do analizy, a wyniki są dostępne już następnego dnia.

Prawidłowy poziom PSA

Poziom PSA we krwi świadczy o ryzyku schorzeń prostaty, ale nie jest jego jednoznacznym wyznacznikiem. Interpretacja wyników badania należy do lekarza, który przy diagnozie bierze pod uwagę wszystkie czynniki, takie jak wiek, przebyte schorzenia, tryb życia i aktywność pacjenta.

Poziom PSA w organizmie zwiększa się z wiekiem. Prawidłowy poziom PSA u mężczyzny w wieku 70 lat może być nawet pięć razy wyższy u mężczyzny czterdziestoletniego.